jæja mínir kæru vinir nú er hornafjarðar sjúklingurin enskumælandi að flytja til hennar elskulegs motherland ÍSLAND

 

 

 

hér er söngur um ísland: oh ísland mit kæra nú kem ég til þín ekki er lánd að líða nú kem ég heim og sný ekki aftur ný von bríst fram í hjartanu á mér oh ísland mit kæra nú kem ég heim og ekki er langt að líða og ekki er langt að líða og ekki er langt að líða

 

 

 

 

 

 

 

 

hafðu samband ef þar eru einhverjar spurningar

hello hvað er giljagaur að seiga hehe  whats out  bubble gum hehe alavega sumig dudar halta kansk að ég sé hætt neni nei ég er  hér ef þið þurvið mig

hi birna here já já ég er ekki búinn að skrifa í svona 23 ár en allavegana hildur er búinn að eignast lítin strák  en ég er hér já er ekki að gera neitt sérstagt bara að skrifa  ég var að horfa á mynd áðan  ég veit ekki hvað hún heitir en hún hét eithvað dimma er í fullu skapi það eru búinir að vera æsi spennandi dagar hjá mér núna undanfarið ég er líka komin í fullt samband við pabba(frá costa rica) já en já herðu held að ég hafi ekkert meira að seigja heyrir ég seigi bara sjáumst seyna

1. í dag eru 19 dagar þángar til ég kem heim lag dagsinshttp://www.youtube.com/watch?v=7reY8OyYmLI bæbæ.
2. hÆHÆ ÉG ER hér og í dag er lag dagsinshttp://www.youtube.com/watch?v=Pf7smqXd_qc.
3. hæhæ var að gera eihvað leiðinlegt um neptune í gær það hafði verið gaman hefði dannie ekki ráðið öll hún sagði að allt sem ég gerði er ekki nóu gott hennar er allveg ogeðslega flott lag dagsins http://www.youtube.com/watch?v=34Z1RzbKyvQ
4. .
5. .
6. .
7. .
8. .
9. .
10. .
11. .
12. .
13. .
14. .
15. .
16. .
17. .
18. .
19. .
20. .
    

hæhæ hræðilega langt síðan í skrifaði síðan mjááá´en ætliði að telja með
mér það er bara u bíddu aðeins mánudagur þriðjudagur 1 2 miðvikudagur3 fimtudagur 4 föstudagur5
og678 8 eða 7 þanag til að eva og árman og axel og frissi og emma krúsídúlla koma öll híngað jæja
heyriði ég held að ég seigi bara bæbæ núna ok öll saman BÆBÆ







UNDIRSKRIFAÐ-BirnaLuna

hææhæ er töffari í dag þið sjáið nú alveg litin á bloginu mín já svo auðvitna heiti ég birna töffari á blogginu ég er hér í arsenal búningnu mínum með ekkert í hárinu nema húfu hehe en sjáið þetta.

	.uppáhalds plánetan mín pluto and his moon okey bæbæ farið ef  myndin virkar ekki á þetta	»
http://images.google.com/images?hl=en&q=pluto&btnG=Search+Images&gbv=2 hér

Tígrisdýrið (Panthera tigris) hefur orðið að tákni fyrir dýr í útrýmingarhættu í Asíu. Við upphaf aldarinnar voru líklega um 100.000 villt tígrisdýr í skóglendi Asíu, allt frá austustu héruðum Rússlands vestur til Kákasusfjalla. Nú eru eingöngu um 5000 til 7000 dýr í heiminum. Þá voru deilitegundir tígrisdýra átta en nú eru þrjár þeirra útdauðar og ástand annarra tegunda er slæmt. Suður-kínverska tígrisdýrið mun að öllum líkindum deyja út á næstu 10 árum. Af þeirri deilitegund eru eingöngu um 20 til 30 villt dýr eftir og vegna skyldleikaæxlunar hefur frjósemi þeirra minnkað.

Helsti vandinn sem steðjar að tígrisdýrum er eyðilegging búsvæða þeirra. Árekstrar milli bænda og tígrisdýra eru tíðir og geta endað á þann veg að tígrisdýrin eru skotin. Önnur ógn er veiðiþjófnaður og aukin eftirspurn eftir afurðum tígrisdýra, svo sem beinum og kynfærum. Í Kína er aldagömul hefð fyrir neyslu á ýmsum tígrisdýraafurðum sem eiga að auka kyngetu karlmanna. Engar rannsóknir styðja þá trú Kínverja að mulin tígrisdýrabein eða súpa löguð úr getnaðarlimum tígrisfressa auki kyngetuna. Ef til vill verður lyfið Viagra helsti bandamaður tígrisdýranna á komandi öld.

Lausn á vanda tígrisdýranna felst fyrst og fremst í því að ríki Austur-Asíu framfylgi þeim lögum sem sett voru tígrisdýrum til varnar fyrir meira en áratug. Víða í Asíu er spilling töluverð og eru mörg dæmi um það að þjóðgarðsverðir og lögreglumenn hafi beinlínis tekið þátt í drápum á tígrisdýrum.

Víða er þó vel staðið að málum. Í Síberíu lifir stærsta deilitegundin, Panthera tigris altaica. Skömmu eftir fall Sovétríkjanna jókst veiðiþjófnaður til muna og ljóst þótti að tegundin yrði útdauð innan fárra ára. Talið er að á árunum 1991-92 hafi um 120 dýr verið drepin af stofni sem eingöngu taldi um 350 dýr. Yfirvöld í Rússlandi tóku þá í taumanna og hertu eftirlit með skógum og stofnuðu verndarsvæði. Nú er talið að í stofninum séu rúmlega 450 dýr. Indverska tígrisdýrið var friðað um 1970 og hefur tegundinni farnast sæmilega síðastliðin 30 ár. Í stofninum eru nú um 3000 til 4000 dýr eða rúmlega 50% af villtum tígrisdýrum í heiminum.

Aðra sögu er að segja víða annars staðar. Súmötru-tígrisdýrinu hefur farið fækkandi undanfarin 10 ár, aðallega vegna linkindar þarlendra stjórnvalda. Stofnstærð Súmötru-tígrisdýrsins er nú aðeins um 600 dýr. Víða á útbreiðslusvæði indókínverska-tígrisdýrsins (Panthera tigris corbetti) er ástandið slæmt, til dæmis í Kambódíu, Búrma og Víetnam. Annars staðar hafa stjórnvöld staðið sig betur, til að mynda í Taílandi og Malasíu. Þar hafa stofnar staðið í stað. Um 600 dýr eru í Malasíu.

Víða í dýragörðum í Bandaríkjunum og Evrópu eru til genabankar sem eru mikilvægir til að stuðla að genafjölbreytileika smárra og einangraðra stofna víða í Asíu.

Upprunalega spurningin hljóðaði svona: Af hverju dó Dódó-fuglinn út og hvað getið þið sagt mér um hann?

Dódó-fuglinn (Raphus cucullatus), eða dúdúfuglinn eins og hann nefnist á íslensku, lifði á eyjunni Máritíus á Indlandshafi. Þar sem nokkrar aldir eru liðnar síðan dúdúfuglinn dó út, byggist vitneskja um líffræði og hegðun fuglsins fyrst og fremst á frásögnum og dagbókum sæfara sem heimsóttu Máritíus. Nokkuð af steingervingum hefur þó varðveist. Þessar upplýsingar hafa nýst fugla- og vistfræðingum, til að draga upp mynd af fuglinum.



Vísindamenn telja að dúdúfuglinn, sem var fjarskyldur ættingi dúfna, hafi numið land á Máritíus fyrir um 4 milljónum ára. Dúdúfuglinn var ófleygur en talið er að hann hafi smátt og smátt tapað hæfileikanum til að fljúga þar sem engir náttúrulegir óvinir voru á eyjunni.

Dúdúfuglar voru mjög skrokkmiklir og klunnalegir og gátu vegið á bilinu 13-23 kíló. Samkvæmt lýsingum og teikningum voru þeir alsettir gráum mjúkum fjöðrum en með hvítar stélfjaðrir. Hausinn var ljósari en skrokkurinn og augun lítil og gulleit. Goggurinn, sem var stór og mikill og frambeygður líkt og hjá ránfuglum, var ljósgrænn og út í það að vera ljósgulur að lit.

Dúdúfuglinn borðaði fisk ef marka má frásögn sæfara nokkurs sem sá nokkra fugla standa í fjörupolli og háma í sig fiska sem höfðu strandað í pollum þegar fjaraði út. Ekkert er vitað um æxlunarhátterni fuglsins.

Af skrifum má dæma að sæförum hafi þótt gaman að ýmsu í hátterni fuglsins, til dæmis hversu latur og klaufalegur hann þótti vera. Auk þess þótti þeim fuglinn vera mjög heimskur. Fuglarnir voru með mjög framstæða bringu og þegar sjómenn eltu þá uppi voru þeir svo valtir að þeir ultu um koll og voru því auðveld bráð.

Þó svo að flestar teikningar af fuglinum sýni hann á klöpp við sjóinn þá er talið að hann hafi fyrst og fremst verið skógarfugl. Hann verpti á skógarbotninum og hefur sennilega einnig tínt fræ trjátegundar nokkurrar sem hefur með hvarfi fuglsins verið á hröðu undanhaldi.

Sennilega voru portúgalskir sæfarar fyrstir Evrópubúa til að taka land á Máritíus snemma á 16. öld. Næstu áratugi var Máritíus vinsæll viðkomustaður portúgalskra, enskra og hollenskra skipa, sennilega vegna dúdúfuglsins. Fuglinn var veiddur í óhófi á þessum tíma og kjötið saltað svo það varðveittist betur á löngum ferðum skipanna um heimshöfin.

Hollendingar eignuðu sér Máritíus fyrir miðja 17. öld og gerðu tvær tilraunir, frá 1638-1658 og 1664-1710, til að nema þar land og koma á fastri búsetu. Þó svo að tími þeirra á Máritíus hafi ekki verið langur hafði hann afdrifaríkar afleiðingar fyrir dúdúfuglinn. Landnemunum fylgdu svín, hundar og kettir og síðast en ekki síst slæddust rottur með. Sambýli við þessar aðkomutegundir reyndist dúdúfuglinum erfitt. Rottur tóku egg og kettir unga, auk ýmissa annarra truflana sem fuglinn varð fyrir. Þetta, til viðbótar við mikla veiði, leiddi til þess að dúdúfuglinn dó út árið 1681.

Sverðkettir (Smilodon, e. sabertooth cat) eru meðal best þekktu ísaldardýranna og hafa steingerðar leifar þeirra fundist bæði í Ameríku og Evrópu. Í La Brea í Los Angeles í Kaliforníufylki er vel þekktur fundarstaður en þar hafa fundist leifar þúsunda sverðkatta.

Sverðkettir draga nafn sitt af ógurlegri stærð vígtanna en rannsóknir hafa leitt í ljós að þær voru allt að 18 cm langar. Fræðimenn eru nokkuð sammála um að þessar miklu tennur hafi verið notaðar við veiðar en þá greinir á um hvernig þeim hafi verið beitt. Sumir steingervingafræðingar eru þeirrar skoðunar að tennurnar hafi verið notaðar til þess að grípa bráðina og halda henni fastri en fleiri hallast að því að tennurnar hafi verið notaðar til þess að skera bráðina á háls eða rista gat á kviðinn.



Sverðkettir voru svipaðir á stærð og ljón en helmingi þyngri. Þeir höfðu stutta fætur og gátu þess vegna ekki hlaupið hratt eða langt á eftir bráð sinni. Því er talið líklegt að þeir hafi setið fyrir bráðinni og ráðist á hana úr launsátri í stað þess að elta hana uppi.

Ýmislegt bendir til þess að sverðkettir hafi lifað í hópum líkt og ljón (sjá svar Jóns Más Halldórssonar við spurningunni Getið þið sagt mér allt um ljón?) en ekki verið einfarar eins og aðrar tegundir stórra kattardýra. Meðal annars hafa fundist bein sem bera þess merki að dýr hafi hlotið áverka en lifað það lengi að beinin náðu að gróa. Það bendir til þess að særð dýr hafi fengið að éta bráð sem hraust dýr veiddu. Dýr sem veiða ein síns liðs eiga litla möguleika á að lifa af verði þau fyrir áverkum sem takmarka veiðigetu þeirra.

Sverðkettir voru komnir fram á sjónarsviðið fyrir um tveimur milljónum ára en dóu að öllum líkindum út við lok síðustu ísaldar fyrir um 10-12 þúsund árum síðan eins og svo mörg önnur stór spendýr. Lesa má meira um ísöld í svari Sigurðar Steinþórssonar við spurningunni Hvað er ísöld og hvenær myndast hún?

Á síðustu ísöld var svokölluð megafána Norður-Ameríku afar blómleg og hafa steingervingafræðingar greint um 48 tegundir stórra spendýra sem lifðu á þessu tiltekna svæði á þeim tíma. Auk sverðkattarins má nefna annan stórvaxinn kött, bjúgköttinn (Homotherium serum, e. scimitar cat) sem uppi var á svipuðum tíma, ógnarúlfinn (Canis dirus, e. dire wolf) sem líktist mjög gráúlfinum í útliti en var að jafnaði talsvert stærri og bjarndýr sem á ensku nefnist short-faced bear (Arctodus simus) og var mun stærri en brúnbirnir (skógarbirnir), núlifandi frændur þess í Norður-Ameríku. Þá má nefna risaletidýr (Megatherium americanum), mammúta (Mammuthus spp.), mastódona (Mammut americanum) og ameríska hellaljónið (Panthera leo atrox) sem öll lifðu í Norður-Ameríku á þessum tíma. Nánar má lesa um nokkur þessara dýra í svari Jóns Más Halldórssonar við spurningunni Hvernig var dýralífið á ísöldunum?



Samkvæmt bestu þekkingu innan steingervingafræðinnar hurfu þessi dýr við lok síðasta jökulskeiðs. Sennilegt er talið að um 75% af öllum spendýrum í Norður-Ameríku sem vógu yfir 50 kg hafi dáið út á þessu tímabili. Fræðimenn hafa löngum deilt um það hvað olli hinni miklu útrýmingaröldu sem reið yfir jörðina við lok ísaldar. Tveimur kenningum hefur einkum verið haldið á lofti um ástæðuna fyrir því að ameríska megafánan hvarf af yfirborði jarðar, annars vegar að veðurfarsbreytingarnar sem urðu á þessu tímabili eigi þar sök að máli og hins vegar ofveiði hinna nýju landnema álfunnar, það er manna.

Það er vel þekkt staðreynd að eyðing búsvæða getur stuðlað að útdauða tiltekinnar tegundar. Fyrir 10-15 þúsund árum hlýnaði verulega á jörðinni með tilheyrandi breytingum á vistkerfi meginlandanna. Því fylgdu breytingar á gróðurfari þegar opin svæði og gresjur viku fyrir þéttum skógum. Stóru grasbítunum tókst ekki að aðlagast þessum snöggu gróðurfarsbreytingum en það leiddi til þess að þau dóu út. Þar með var helsta fæða sverðkattanna og annarra sérhæfðra afræningja horfin og fótunum kippt undar tilveru þeirra.

Hin kenningin um útdauða tegundanna við lok ísaldar gerir ráð fyrir að ofveiði manna hafi þar spilað stórt hlutverk. Samkvæmt fornum mannvistarleifum komu menn yfir landbrúna frá Síberíu til Ameríku um það leyti sem megafánan leið undir lok. Fræðimenn hafa bent á að dýr eins og mammútar og mastódonar, sem menn virðast hafa veitt í miklum mæli, hafi ekki lifað jafndreift um álfuna, heldur á afmörkuðum svæðum. Vísbendingar eru um að þar hafi menn sest að og tekið til við að veiða þessi dýr þar til þau dóu út.

Fræðimenn eiga sjálfsagt eftir að deila um það enn um sinn hvort loftslagsbreytingar, ofveiði manna eða samblanda af hvoru tveggja hafi valdið aldauða stóru grasbítanna. Staðreyndin er hins vegar sú að sverðkettir voru afar sérhæfðir afræningjar og ásamt áðurnefndum bjarndýrum (short-faced bears) eru þeir einu þekktu afræningjar mastódona og mammúta fyrir utan manninn. Örlög þessara rándýra hafa því ráðist þegar mammútar og mastódonar hurfu á braut.

 

1. hæhæ vinir já það er lánt síðan ég skrifaði síðast en nú er ég birjuð nýtt líf ég lofa héðan í frá að  skrifa um  líf mit  á hverjum degi  allveg eins og ef ég væri að skrifa í  mín að  eingin  dagbók en  amma og afi eru  búinn að vera hérn og hin afi mín og afi  líka núna er kibba hér í heimsókn og í júní kemur eva og co oooooooo mér hlakkar svo til  en já ég fór í bangsa búðinna í uuuuuu what ever day og keypti vegabréf  fyrir prins(bangsan  min í bulda bear)(bulda bear er shopa sem þú  getur  ætlet dýr)(eða búið til bangsa og keypt fyrir hann föt eva þú veit hvern ég er að  tala um.en já og hanna litla sigga fékk káninu sem heitir binna hún er sæt og prins og hún leika sér   oft  saman en já VENJULEGA  FRÉTTIR  Í GÆR  ég fór í sund í gær bla bla bla og fór í stop and shop bla bla bla ekkert annaðað  frétta so sem uuuuuuuuuuuu heryði ég seigi bara bæ  núna tala við ykur á morgun
   

P.S.lag dagsins .http://www.youtube.com/watch?v=7reY8OyYmLI

bara bínu að mina ykkeur á það til hamingju með daginn mamma

 

Loðfílar kallast hópur útdauðra fíla af ættkvísl sem nefnist Mammuthus. Leifar þessara stórvöxnu spendýra hafa fundist í jarðlögum allra meginlandanna nema í Ástralíu og Suður-Ameríku. Leifarnar hafa einungis fundist í jarðlögum frá Pleistósen-tímabilinu sem nær yfir tímann frá því fyrir 1,6 miljónum ára fram að lokum ísaldar fyrir 10.000 árum. Að öllum líkindum er síberíski loðfíllinn, Mammuthus primigenius, kunnastur loðfíla enda höfðu þeir talsvert mikla útbreiðslu. Ótal leifar hafa fundist af þeim og meira að segja djúpfryst dýr í heilu lagi. Lítill loðfílskálfur er til dæmis til sýnis í náttúrusögusafninu í St. Pétursborg í Rússlandi. Loðfílar voru misstórir og af ólíkum tegundum. Stærstur var loðfíllinn sem lifði í norðurhluta Ameríku og kallaður er keisaraloðfíllinn (Mammuthus imperator) á íslensku. Hann var allt að 4 metrar á hæð eða nokkuð stærri en afríkufíllinn sem er stærsta núlifandi fílategundin. Hins vegar voru til mjög smávaxnar loðfílategundir sem einangrast höfðu á norðlægum eyjum. Þar á meðal var tegundin Mammuthus exilis sem var um 120 sentímetrar á hæð við herðakamb. Á loðfílum voru tvær gerðir af hárum. Innri hárin sem líkjast þelhárum sauðkindarinnar voru gulbrún að lit og 2-3 sentímetra löng. Ytri hárin gáfu loðfílum nafn sitt. Þau voru voldug og mikil hár, dökkbrún að lit og allt uppí hálfan metra á lengd. Loðfílar voru með þykkt skinn líkt og fílar nútímans og mjög þykkt fitulag sem gat verið allt uppí 8 sentímetrar á þykkt. Eyrun voru minni en eyru afrísku og asísku fílanna, sennilega vegna þess að loðfílarnir lifðu á kaldari stöðum en afrískir og asískir fílar gera. Skögultennur loðfíla gátu verið gríðarlega stórar. Loðfílar lifðu á jurtum og hafa heimskautajurtir fundist í frosnum hræjum loðfíla í Jakútsk í Norður-Síberíu. Margir fræðimenn telja að loðfílarnir hafi dáið út við lok ísaldar fyrir um 10 þúsund árum þó að sumir haldi því fram að þeir hafi enn verið á ferli nokkum þúsund árum síðar. Ekki er ljóst hvers vegna loðfílarnir dóu út en menn hallast helst að því að ástæðan sé veðurfarsbreytingar sem urðu við lok ísaldar, ef til vill ásamt ofveiði. Þó ber að geta þess að til eru þeir sem fullyrða að loðfílar séu enn á meðal okkar. Þessir menn segja að loðfílar lifi á afskekktum svæðum á Mið-Síberíuhásléttunni sem er vafalaust á meðal afskekktustu svæða á jörðinni. Að öllum líkindum er hér þó aðeins um goðsagnir að ræða en fyrir áhugasama má lesa um slíka atburði hjá þeim sem leggja rækt við fræðigrein sem nefnist á ensku cryptozoology og hjá breska rithöfundinum Arthur C. Clarke.    ég fann þetta á http://www.visindavefur.hi.is/svar.asp?id=2 Heimildir San Diego Natural History Museum Mynd: Canadian Museum of Nature

http://www.youtube.com/watch?v=7reY8OyYmLI

hæhæ firir gefiði það er svo lánt síðan ég skrifaði: . það er nokkuð að frétta hér í U.S.A

til dæmis var eva hérna í 1 viku en hún er í flugvélini á leið heim núna. ég var að missa tönn núna rétt áðan

og það blædi dáldið en  það er hætt. á morgun ætla ég á skíði með úlf,birki,mömmu,pabba,ránog hönnu siggu sætu

ég sakna alltaf íslands mikið en það er líka mjög skemtilegt hér eftir að úlfur  kom og líka bara núna er ég búinn að venjast landinu

hanna sigga fékk nýtt rúm um daginn alveg rosa fínt pabbi er búinn að klippa sig kíví hárgreiðslu!!!!!

og við úlfur erum búinn að bygga hús eða búa til hús úr pappa kassa við máluðum hann svo bjugum við til húsgögn

ísskáp,aren,ofn,blómapott(útí glugga) ruslatunnu,borð ,íslenskafánan(uppá húsið) og rafmangskasa(til að fá rafmagn!!)ég held ég sé bú....!!

já og reikskjinjara!! en heirið er búinn með allt bæbæ þarfn neflega að fara að sofa tala við ykkur á morgun góða nótt!!!: